เรา...ได้อะไรหลายอย่างจากการเข้าแถวเคารพธงชาติ แม้...มหาวิทยาลัยจะเปิดเพลงชาติเสียงดังเพียงใดก็ไม่ได้หมายความว่าเรากำลังยืนเข้าแถวกันเป็นห้อง

          เรา...รู้อะไรหลายอย่างจากกิจกรรมรักการอ่าน แม้...เราจะจดและบันทึกความรู้ในมหาวิทยาลัยจะมีมากมายเพียงไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเราต้องส่งอาจารย์

          เรา... นั่งกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร แม้...โรงอาหารที่มหาวิทยาลัยจะใหญ่แค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนเราจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

          เรา...เดินไปเรียนด้วยกัน แม้...ตึกและห้องเรียนในมหาวิทยาลัยจะหรูหรายิ่งใหญ่เพียงไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนเราจะนั่งเรียนอยู่ทุกคน

          เรา...พูดคุยเสียงดังโหวกเหวกเมื่ออยู่ในห้องเรียน แม้...ในมหาวิทยาลัยเราจะพูดคุยเสียงดังเพียงไหนก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนๆ ทุกคนจะได้ยิน

          เรา...กลับบ้านทุกเย็นหลังโรงเรียนเลิก แม้...บ้านเราจะอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเพียงไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนที่อยู่ใกล้บ้านเราที่สุดจะได้กลับบ้านทุกวัน

          เรา...นัดไปเที่ยวกันในวันหยุด แม้...ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยจะมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมายก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะนัดเพื่อนไปได้ครบทุกคน

          ถึงแม้กล้องดิจิตอลในมือถือเราจะมีความละเอียดสูงสุดถึง 10 ล้านพิกเซล ก็ไม่ได้ความว่าจะเก็บภาพเพื่อนๆ ได้ทุกคนพร้อมๆ กัน

เพื่อนทั่วไปไม่เคยเห็นคุณร้องไห้ เพื่อนแท้มีหัวไหล่ไว้คอยซับน้ำตาคุณ

เพื่อนทั่วไปจะไม่รู้ชื่อพ่อแม่ของคุณ เพื่อนแท้จะมีเบอร์ของท่านไว้ในสมุดจดโทรศัพท์ของเขา

เพื่อนทั่วไปจะถือขวดไวน์ติดมือมางานปาร์ตี้ของคุณ เพื่อนแท้จะมาแต่วันเพื่อช่วยเตรียมงาน

เพื่อนทั่วไปอยากคุยกับคุณถึงปัญหาของเขา เพื่อนแท้อยากช่วยปัดเป่าปัญหาของคุณออกไป

เพื่อนทั่วไปจะพิศวงในเรื่องโรแมนติกเก่าๆ เพื่อนแท้สามารถเอาเรื่องนี้มาอำคุณได้

เพื่อนทั่วไปเวลามาเยี่ยมคุณจะทำตัวเยี่ยงแขก เพื่อนแท้จะตรงรี่ไปเปิดตู้เย็นและบริการตนเอง

เพื่อนทั่วไปคิดว่ามิตรภาพจบลงเมื่อเกิดการทะเลาะถกเถียง เพื่อนแท้รู้ดีว่านั่นจะมิใช่มิตรภาพ จนกว่าคุณได้เคยวิวาทกัน

เพื่อนทั่วไปคาดหวังให้คุณอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เพื่อนแท้คาดหวังที่จะอยู่เคียงคุณตลอดไป

เพื่อนทั่วไปจะอ่านข้อความนี้แล้วโยนลงถังขยะ เพื่อนแท้จะเฝ้าส่งต่อๆไป จนกว่าจะมั่นใจว่ามันได้ถึงมือผู้รับ ส่งผ่านให้ใครก็ได้ที่คุณห่วงใย หากคุณได้รับมันกลับมา นั่นหมายว่าคุณได้พบเพื่อนแท้แล้ว

เคยรู้สึกไหมว่า . . . 
หมดกำลังใจกับคำว่า . . .  ความรัก
เมื่อหัวใจที่ให้เขาไปแล้ว . . .  กลับไม่ได้รับการดูแลเลย
จนมันกลายเป็นแค่ละอองฝุ่นเล็ก ๆ  . . .  ที่ไม่มีใครสนใจ

เคยรู้สึกไหมว่า . . .  เหงาเหลือเกินทั้ง ๆ ที่ยังมีเขาอยู่
แต่รู้ไหมล่ะว่า . . .  เขายังมีเราอยู่หรือเปล่า
เจ็บไหม? ที่หัวใจอันบอบบางของเรา. . . .ถูกทำร้ายแบบนี้
รักเขามากและยอมทนเจ็บกับมัน

ลองถามตัวเองดูนะว่า . . . เราได้ดูแลหัวใจตัวเองบ้างหรือเปล่า
กลับมาเถอะ . . . เอาความรักและหัวใจอันบอบบางกลับมา
พักเสียบ้าง  . . .  พักที่ตัวเราเองนี่แหละ
เพราะไม่มีใครที่จะรักดูแลเราได้ . . . เท่ากับเราดูแลตัวเอง

อย่าปล่อยให้ใจต้องปวดร้าว จนเยียวยาไม่ได้
อย่าให้เวลาสูญเปล่าไปโดยไร้ประโยชน์
สู้กับตัวเองและหัวใจของเราให้ได้
สู้ต่อไปไม่ต้องท้อนะทุก ๆ คน . . .

...จะผ่านไปเกือบครบ 1 ภาคเรียนแล้ว

 ที่เราจากกันกับเพื่อน ครู โรงเรียนมา

... เพื่อก้าวสู่โลกกว้าง ...

โลกภายนอกที่ไม่เคยรู้เลยว่าจะพบเจออย่างไรกันบ้าง

 จะเป็นอย่างไรเมื่อต้องมาอยู่เหมือนตัวคนเดียว ต้องแก้ปัญหา สู้อยู่ตัวคนเดียว 

เพื่อนหลายๆคนก็คงรู้สึกเหมือนกัน...