ดวงตาที่มองกันแล้วมีแต่ความว่างเปล่าและห่างเหิน

                        มือที่จับกันอยู่ เหมือนจะไม่อุ่นอีกต่อไป

                        หากสังเกตดูดีๆ จะทำให้เรารู้สึกได้ทั้งนั้น

                        คำพูดจาที่ไม่เหมือนเคย  จับได้ว่าเป็นคำโกหกแทบจะทั้งนั้น

                        หลายครั้งที่ถูกละเลย  บ่อยครั้งที่ถูกลืม

                        ความผิดเล็กน้อยกลายเป็นความผิดใหญ่โต

                        ทำอะไรไม่เคยถูกใจ  ดูเหมือนจะผิดไปหมด

                        รู้สึกเหมือนตัวเราเกะกะ  เป็นภาระในชีวิตเขา

                        นั่นแหละที่เป็นความเปลี่ยนแปลง

                        ที่อาจจับต้องไม่ได้  แต่ต้องรู้ด้วยใจ

              เพราะคนบางคนเมื่อถึงเวลาที่หัวใจตัวเองเปลี่ยนแปลงไปแล้ว  ก็ไม่เคยที่จะยอมรับ  ยังกล้ายืนยันได้เต็มปากเต็มคำว่า เหมือนเดิมๆ อย่างนั้น อย่างนี้  ทั้งที่การกระทำมันสวนทางกับคำพูด  นั่นอาจเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะเลิกกับเรา  เพราะยังเห็นมีประโยชน์อยู่บ้างนิดหน่อย หรือกลัวว่าจะกลายเป็นคนผิดที่เป็นฝ่ายทิ้งเราก่อน  หากเราจะต้องไปคอยถามว่ายังรักเราอยู่ไหม  จะไม่มีทางได้คำตอบที่แท้จริงหรอก  สิ่งที่เราจะได้จะมีเพียงคำโกหกที่พันธนาการเราไว้  ไม่ให้เรารตัดสินใจอะไรได้แค่นั้นเอง  เพราะบางคำถามเราอาจจะถามได้  แต่ต้องตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง  การยอมรับ...เป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่าการรับรู้  เพราะหลายครั้งที่เรารู้...แต่เราก็ไม่อาจจะยอมรับได้